Pierwsza wzmianka o Wierzbiczanach pojawia się już na początku XIV wieku, w związku ze spotkaniem polskiego króla Kazimierza III Wielkiego z Wielkim Mistrzem Zakonu Krzyżackiego Ludolfem König von Wattzau, podczas którego nastąpiło przejęcie odzyskanych przez Polskę Kujaw i ziemi dobrzyńskiej z rąk Krzyżaków. 

 W ciągu kilku wieków istnienia miejscowości dobra wierzbiczańskie były w posiadaniu kilku rodów ziemiańskich. Pierwszymi właścicielami Wierzbiczan byli członkowie rodziny Krotoski. Wojciech z Leszczyców, pochodzący z Krotoszyna, kasztelan śremski, nabył Wierzbiczany drogą nadania przez biskupa wrocławskiego, w zamian za wieś Dźwierzno. 

 Po Wojciechu przejął wieś jego syn Jakub, również piastujący funkcję kasztelana śremskiego. Potomkowie rodu Krotoski, późniejsi Krotowscy, byli posiadaczami Wierzbiczan w XV i na początku XVI wieku. Następnym właścicielem został sędzia sądu ziemskiego Joannis Ruszinowski, który nabył Wierzbiczany przed 1583r. Wówczas wieś liczyła 23 włóki, a mieszkało w niej dziesięciu zagrodników. Majątek przechodził w ręce kolejnych rodów ziemiańskich i szlacheckich. Około XVIII wieku nabyli go pochodzący z ziemi gostyńskiej Szczawińscy herbu Prawdzic. Następnie, drogą podziałów rodzinnych, Wierzbiczany przeszły na własność rodu Garczyńskich poprzez ożenek Anny Szczawińskiej ze Stanisławem Garczyńskim, pełniącym funkcję kasztelana bydgoskiego w 1720r., w 1726r. kasztelana inowrocławskiego oraz starosty inowłodzkiego. 

Po śmierci kolejnego potomka, Jakuba Garczyńskiego, majątek przeszedł w roku 1776, w ręce pułkownika lejtnanta i dowódcy regimentu huzarów Garnizonu Inowrocław, Johanna Adama Fryderyka von Szekely. Od niego zakupił Wierzbiczany, w roku 1790, kapitan Eberhard Schöning. Po śmierci Schöninga właścicielką została wdowa po nim, która później wyszła za Carla Lawrenza. 

W roku 1839 dobra wierzbiczańskie zupełnie zdewastowane, poddane zostały przymusowej sprzedaży. W roku 1840 ziemie te zostały zakupione przez braci Ryszarda i Hermanna von Roy. Pochodzili oni z rodu szwajcarskiego, który przeniósł się na teren Prus Zachodnich i województwa poznańskiego w XVIII wieku, pierwotnie ród legitymował się herbem Trzy Kłosy a po nobilitacji, od 1861 roku herbem własnym Roy. Bracia w roku 1847 podzielili cały majątek na dwie posiadłości, w ten sposób, że Ryszard otrzymał Wierzbiczany, Ostrowo i folwark Szyjki, a Herrmann otrzymał wieś Gąski oraz folwarki Szrubsk i Bielawy. W 1861 roku Ryszard von Roy odkupił część należącą do jego brata, i cała posiadłość ponownie znalazła się w rękach jednego właściciela. Wielkość majątku w tamtym czasie była bliska 10 tys. mórg, (około 5600 ha) w tym około 7 tys. mórg ziemi ornej, i 2300 mórg łąk i pastwisk. 

 Następnym właścicielem była znana od XI wieku, spokrewniona prawie ze wszystkimi rodami królewskimi Europy, rodzina von Schlichting. Ostatni właściciele majątku to rodzina von Harnier. W ich rękach Wierzbiczany znajdowały się nieprzerwanie od początku XX wieku do zakończenia wojny. Wówczas dobra należące do tej rodziny liczyły sobie około 85 hektarów.

 W 1954 roku na terenie majątku utworzony został PGR. Pałac dzielił w tym czasie funkcje biurowe z mieszkalnymi na potrzeby pracowników gospodarstwa. Utworzono tutaj także szkołę (tzw. Uniwersytet Ludowy), po likwidacji której w Pałacu funkcjonowało przedszkole. Po 1989 roku Pałac pozostawał pusty i przez szereg lat był dewastowany–zniszczeniu uległy m.in. podłogi, skradzione zostały drzwi oraz okna, rozebrano także nadproża. Przed zniszczeniem nie uchronił się również dawny ogród romantyczny oraz sąsiadujący z Pałacem folwark. 

 W 1993 r. majątek został przejęty przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa a użytkownikiem zostało Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa. To wtedy Pałac został wpisany do Rejestru Zabytków. 

 W 2005 r. Pałac wraz z parkiem został nabyty przez obecnego właściciela, który rozpoczął gruntowny remont.


Tekst źródłowy: "Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Województwo bydgoskie. Tom V, cz.II" . Warszawa 1997r.